Teksten - Verhaaltjes: EEN CHAOTISCHE TV-OPNAME EINDIGT TOCH GOED
De zon stond nog niet hoog aan de hemel, maar het zweet parelde al op het voorhoofd van Jan, presentator van het gloednieuwe live tv-programma "Wat een Week!". Hij stond er als een huis, microfoon in de hand, glimlach geoefend tot in de puntjes.
Jef, de cameraman, zette zijn lenzen scherp alsof hij het journaal van zijn leven zou filmen, terwijl Joris, de klankman, nog net geen ruzie had met zijn kabels. "Ik heb hier meer draad dan gezond verstand!" mopperde hij.
"Goed volk, zijn we er klaar voor?" vroeg Jan, die zijn zenuwen weglachte alsof hij aan een auditie voor een tandpastareclame meedeed.
Maar dan – pats! boem! donkerte! De elektriciteit viel uit.
"Nou moe," mompelde Jef. "Da’s een domper op de feestvreugde."
"Zeg dat wel," riep Jan. "We zitten hier niet op de camping!"
"Eén rotte stekker en de hele show gaat naar de maan," zuchtte Joris, die met zijn zaklamp tussen zijn tanden onder een tafel kroop.
Na wat gesukkel met een verlengkabel, een stokoude zekering en drie wanhopige telefoontjes naar de technische dienst, sprong het licht terug aan. Iedereen zuchtte opgelucht.
Maar het noodlot lag op de loer.
Net toen Jan zijn eerste zinnen live de wereld wilde insturen, struikelde een stagiair over een kabel, maakte een sierlijke duikvlucht en sleurde een halve set met zich mee. De plant in de hoek verloor zijn laatste blaadjes en de kartonnen skyline van Brussel viel met een zucht om.
"Dat is er eentje voor blooper-tv," zei Jef, terwijl hij probeerde zijn lach in te houden.
"Beter een kabel over het hoofd gezien dan een hoofd over de kabel," grapte Jan, met moeite op zijn benen.
De regie schreeuwde in Jan zijn oortje: "Doorgaan! We zijn live!"
"En welkom bij Wat een Week!," zei Jan, terwijl op de achtergrond de stagiair met een brandblusser vocht tegen een omgevallen koffiezetapparaat dat begon te roken. "Deze week: chaos, paniek, maar vooral gezelligheid."
Toen kwam de geit.
Wacht, de geit?
Ja. Een onderdeel van de show betrof een segment met therapiedieren. Helaas had niemand gezegd dat geiten graag dingen opeten. Vooral papieren. En microfoondraden. En bloemenslingers.
"Die beest is op z’n gemak," zei Joris, terwijl hij probeerde het microfoonsnoer uit de bek van het dier te vissen. "Hij vreet als een bouwvakker na z’n vijfde pint."
Jan probeerde professioneel te blijven, maar de geit liep pontificaal door het beeld, likte aan de lens en poepte op het decor.
"En daar hebben we dan ons opiniestuk van de week," improviseerde Jan. "Kort, krachtig en... eh... geurig."
Ondertussen gleed Jef bijna uit over een gevallen banaan, die daar niemand weet waarom lag. "’t Is hier precies een sketch van FC De Kampioenen," mopperde hij, terwijl hij zijn evenwicht herwon als een volleerde koorddanser.
In de keukenrubriek sloeg de kok met een klopper op zijn eigen duim, en de caketest veranderde in een cakeramp. Jan proefde een hap en verslikte zich zodanig dat Joris in paniek riep: "Iemand een Heimlichje?"
De quizronde ging iets beter – tot de buzzer begon te roken.
"Dat is dan een vurig debat," zei Jan, terwijl hij met een handwaaier (gemaakt van oude scripts) rook wegwuifde.
Toch... stap voor stap viel alles op z’n pootjes. De stagiair herwon zijn evenwicht en zijn waardigheid. De geit werd gelokt met een appel en vastgebonden aan een plant (die inmiddels dood was). De kok kreeg een pleister. En Joris vond eindelijk een draad die wel ergens op aansloot.
Toen het einde van de uitzending naderde, keek Jan met een mengeling van wanhoop en trots de camera in. "Lieve kijkers, als u dacht dat uw week chaotisch was... dan hebt u deze show nog niet gezien. Maar zoals men zegt: de aanhouder wint, de geit moet binnen blijven, en eind goed, al goed."
De aftiteling rolde over beelden van Jef die struikelde over de banaan, de geit die opnieuw losbrak en de stagiair die per ongeluk de aftelklok activeerde met z’n achterwerk.
De regie zuchtte.
Joris zuchtte.
Jan glimlachte.
"Volgende week beter?" vroeg Jef.
"Of slechter," grinnikte Jan. "Maar sowieso... legendarisch."
